Αντί καλωσορίσματος...

Συνάδελφοι,

Σας καλωσορίζουμε στο blog του Ανεξάρτητου Βήματος Ιατρών. Η ιστοσελίδα αποσκοπεί στην δημοσίευση και ανταλλαγή απόψεων πάνω σε θέματα Ιατρικής και της εξάσκησης της, θέματα Ιατρικής Νομοθεσίας, πολιτικο-κοινωνικά θέματα, αλλά και πολιτιστικά.

Το blog έχει ενημερωτικό χαρακτήρα, αλλά κυρίως δίνει βήμα σε όποιον επιθυμεί να σχολιάσει όχι μόνο την επικαιρότητα, αλλά και όποια άλλα θέματα μας απασχολούν.

Τα άρθρα είναι όλα ενυπόγραφα. Δίνεται η δυνατότητα σχολιασμού των αναρτήσεων.

Σας ευχόμαστε καλή παραμονή στην ιστοσελίδα μας.-

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Οικονομική Κρίση και Υγεία

Όπως προκύπτει από μεγάλη έρευνα του Κέντρου Μελετών Υπηρεσιών Υγείας, τέσσερις στους δέκα δεν απευθύνθηκαν έγκαιρα σε γιατρό ή υπηρεσία υγείας τον τελευταίο χρόνο, εξαιτίας και του οικονομικού κόστους.
Το 2009 υπήρξε κατά μέσο όρο 1 αυτοκτονία την ημέρα στην Ελλάδα. Το 2010 υπήρξαν 2. Οι διπλασιασμός αυτός αποδίδεται κυρίως στην οικονομική κρίση. Οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους αφορούν κυρίως άνδρες 35-50 ετών επιχειρηματίες ή ανέργους. Ενδεικτικά, εκτιμάται ότι η ανεργία συνδέεται με αύξηση της θνησιμότητας κατά 20% έως 25% ενώ συνοδεύεται από ψυχικές διαταραχές, προβλήματα εθισμού αλλά και υιοθέτηση μη υγιεινών συνηθειών. Πρόσφατη έρευνα σε 26 χώρες της Ε.E. έδειξε ότι η αύξηση της ανεργίας κατά 1% συνδέεται με παράλληλη αύξηση των αυτοκτονιών κατά 0,79%. Αντίστοιχα, όταν ο δείκτης ξεπερνά το 3% για μεγάλο διάστημα, η επίπτωση στη θνησιμότητα από αυτοκτονίες ανέρχεται σε 4% έως 4,5%.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Υγείας, ήδη σημειώνεται μια αύξηση 20% στη χρήση των υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία, ενώ παρατηρείται μια μείωση κατά 15% περίπου στη χρήση των ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας, και κυρίως στα ιδιωτικά μαιευτήρια, την οδοντιατρική περίθαλψη και τις χειρουργικές επεμβάσεις στα ιδιωτικά νοσοκομεία.
Τα ελλείμματα των δημόσιων νοσοκομείων (6,5 δις) και των ασφαλιστικών οργανισμών (4,5 δις) θα αυξηθούν ενώ ταυτόχρονα θα ενταθούν οι δυσκολίες στην εξυπηρέτησή τους. Ανάλογα προβλήματα θα αντιμετωπίσει και ο ιδιωτικός τομέας της Υγείας.
Η επιδίωξη της κεντρικής διοίκησης για περιστολή της δαπάνης κατά 2,7 δις (φαρμακευτική περίθαλψη και προμήθειες), δηλαδή 15% περίπου της δημόσιας δαπάνης, είναι αφενός εξαιρετικά δυσχερής και αφετέρου θα προκαλέσει δραματική μείωση της προσφοράς. Ταυτόχρονα, οι φτωχές κοινωνίες αποστερούνται όλο και περισσότερο το απαραίτητο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που μεταναστεύει σε πλούσιες χώρες για καλύτερες συνθήκες ζωής.
Η παρουσία του ΔΝΤ στις χώρες που αντιμετωπίζουν έντονη οικονομική κρίση και αδυναμία πληρωμών φαίνεται να σχετίζεται με μια σειρά επιπτώσεις, καθώς οι κρατικές δαπάνες μειώνονται ενώ η αγορά εισέρχεται σε ύφεση. Επιπτώσεις οι οποίες ωστόσο αναιρούνται με την έξοδο των χωρών που μελετήθηκαν από το ΔΝΤ. Η άμεση συνέπεια στην χρηματοδότηση των Εθνικών Συστημάτων Υγείας έφερε επιπτώσεις αρχικά στην παροχή υπηρεσιών καθώς μειώθηκε ο αριθμός γιατρών ανά πολίτη και των μέσων θεραπείας. Γενικά, παρατηρήθηκε αύξηση στη θνησιμότητα λόγω χρόνιων παθήσεων, αναπνευστικών λοιμώξεων, καρδιαγγειακών νοσημάτων, αυτοκτονιών, ανθρωποκτονιών, παράλληλα αυξήθηκε και η θνησιμότητα βρεφών.
Η νοσηρότητα έχει να κάνει κυρίως με τα καρδιαγγειακά νοσήματα αλλά και αυτά που ονομάζουμε ψυχοσωματικά όπως η δερματίτιδα, το έλκος, η ελκώδης κολίτιδα, κ.α.
Γενικότερα οι δείκτες υγείας σε μια οικονομική κρίση χειροτερεύουν, καθώς το στρες που είναι το κύριο αποτέλεσμα μιας τέτοιας κρίσης, οδηγεί από μόνο του σε μια «ανθυγιεινή» συμπεριφορά, η οποία σχετίζεται με πολύ και πρόχειρο φαγητό, διαταραχές του ύπνου, αλλά και χρήση ουσιών όπως το αλκοόλ.
Οι επιστήμονες τονίζουν με έμφαση ότι οι κακοί οικονομικοί δείκτες βρίσκονται σε αναλογία με την κακή υγεία, γι’ αυτό επισημαίνουν ότι η φτώχεια διεθνώς είναι η πρώτη αιτία θανάτου και νοσηρότητας των πληθυσμών.
Μια αρκετά ενδιαφέρουσα μελέτη και συνολική παρουσίαση του θέματος, μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://www.mednet.gr/archives/2010-5/pdf/834.pdf

22 σχόλια:

  1. Θα ήθελα απλώς να υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με τον ορισμό που διατυπώθηκε στο καταστατικό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (1946) η υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν μάλιστα πάρουμε το συγκεκριμένο ορισμό του ΠΟΥ περί υγείας τοις μετρητοίς, όπως νομίζω ότι οφείλουμε, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι ο ρόλος μας και η θέση μας ως ιατρών περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από όσα κάνουμε στην καθημερινή άσκηση του επαγγέλματος (ειδικά αν επιθυμούμε να το αποκαλούμε λειτούργημα).
    Πάντως, Μανώλη όλο και περισσότερα στοιχεία δημοσιεύονται καθημερινά (και στον ημερήσιο τύπο), προς επίρρωσιν των γραφομένων σου ανωτέρω.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_13/03/2011_435747

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_13/03/2011_435746

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μανώλη συμφωνώ απόλυτα πως η φτώχεια είναι ο υπ'αριθμόν ένα εχθρός τόσο του "ευ ζην" όσο και καθεαυτού του "ζην".

    Θα απομονώσω όμως το ζήτημα της αυτοκτονίας γιατί με προκαλεί να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου.
    Ακολουθούν σκόρπιες σκέψεις περί αυτοκτονίας:

    α)Η επιλογή της ζωής έναντι του θανάτου είναι "ορθολογική"?Υποστηρίζω πως "όχι".¨Οσο κι αν θα προτιμούσα τη ζωή γιά κάθε προσφιλές μου πρόσωπο,η προτίμησή μου εδράζεται σε συναισθηματικά και όχι "λογικά" κριτήρια.Με άλλα λόγια δεν μπορώ να αποδείξω σε κανέναν γιατί είναι προτιμότερο να ζεί από το να μη ζει
    ("to be or not to be").

    β)Ο αυτοκτονικός ιδεασμός είναι πάντοτε ενδεικτικός ψυχικής διαταραχής? Εδώ μπαίνω στα ψυχιατρικά χωράφια τσαλαβουτώντας αδέξια,αλλά έχω απορίες.
    Οσοι αυτοκτονούν είναι εκ προοιμίου ψυχικά διαταραγμένοι?
    Πώς το τεκμηριώνουμε?
    Τα "τελευταία σημειώματα" δεν είναι πάντα διαθέσιμα,αλλά κι αν είναι πόσο αξιόπιστα θεωρούνται?
    Τί γίνεται με όσους αυτοκτόνησαν από φιλοσοφική επιλογή (Σωκράτης,Εμπεδοκλής) ή με τους διανοούμενους που αυτοκτόνησαν για ανεξακρίβωτο λόγο (Μαγιακόβσκι,Πουλαντζάς)?

    γ)Ο πειρασμός να ερμηνεύσουμε τα αίτια της αυτοκτονίας είναι πάντοτε ισχυρός,αλλά και,εξίσου πάντοτε,λίγο-πολύ αυθαίρετος.
    Για παράδειγμα,είναι βέβαιο πως η υλική ένδεια συμβάλλει στις αυτοκτονίες εκ καταθλίψεως, αλλά την ίδια στιγμή και η ευζωία μπορεί να συνυπάρχει με αυξημένο δείκτη αυτοκτονιών (συνέβαινε στις Σκανδιναβικές χώρες,δεν ξέρω αν ισχύει ακόμη).

    δ)Εξαιρετικά δυσχερής είναι και η στατιστική ανάλυση των αυτοκτονιών.Σε πολλές περιπτώσεις,πολιτικές δολοφονίες βαφτίζονται αυτοκτονίες,οπότε η σύγχυση επιτείνεται (από την "αυτοκτονία" του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ως την ομαδική "αυτοκτονία" των κρατουμενων της RAF,αλλά και τις καθημερινές "αυτοκτονίες" αντικαθεστωτικών όπου γης.

    ε)Μήπως σε κάθε έμβιο ον ενυπάρχει-δίκην "προπατορικού αμαρτήματος"- το σπέρμα της αυτοεξάλειψης? Σημειώνω εδώ τις περιπτώσεις δελφινιών και φαλαινών που αυτοκτονούν μεμονωμένα (συνήθως όταν χάνουν το ταίρι τους),
    αλλά και τη μαζική αυτοκτονία των λέμμων (είδος αρουραίων των αγρών) μετά από μια φρενίτιδα φυγής.

    στ)Μήπως τέλος-ρωτώ τους ψυχίατρους του φόρουμ- πρέπει να βρω καμιά σοβαρή δουλειά γιατί κινδυνεύω να τα παίξω?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ ρε Βαγγέλη! Κάθε φορά που εσύ και ο φίλος σου ο Σταμάτης (αλλά και η Αφροδίτη δεν πάει παρά πίσω) στέλνετε ένα σχόλιο ή ανεβάζετε μια ανάρτηση, χρειάζεται διδακτορικού τύπου πόνημα για να σας απαντήσει κάποιος!!! (συνεχίστε, το «παράπονο» είναι πλαστό!)
    Ο λόγος περί αυτοκτονικότητας, που όμως μπορεί να ειδωθεί από διάφορες σκοπιές, βιολογική-ψυχιατρική, ψυχολογική, κοινωνιολογική, φιλοσοφική, ακόμα και νομική. Κάθε ένα από αυτά, θέλει πολύτομη ανάλυση. Επιγραμματικά θα προσπαθήσω να θίξω κάποιες πλευρές. Ευτυχώς που ακόμα στην Ελλάδα το ποσοστό των αυτοκτονιών είναι σχετικά χαμηλό (από τα χαμηλότερα διεθνώς) με 5/100.000, ενώ στις Βαλτικές χώρες για παράδειγμα είναι 70/100.000. Εύχομαι η Οικονομική Κρίση να μην ανεβάσει αυτούς τους δείκτες στην Ελλάδα!
    Πρέπει Βαγγέλη να διαχωρίσουμε τις έννοιες «αυτοκτονικότητα» και «αυτοκαταστροφικότητα». Παρόλο που μοιάζουν και ίσως υπάρχει και κοινό βιολογικό και ψυχολογικό υπόβαθρο, είναι ξεχωριστές έννοιες στην κλινική πράξη. Στην αυτοκτονικότητα υπάρχει σαφής πρόθεση του ατόμου να θέσει τέλος στην ζωή του, ενώ στην αυτοκαταστροφικότητα το ζήτημα αυτό τίθεται έμμεσα (π.χ. τρέχω με 200 χιλ/ώρα στην Κορίνθου Πατρών). Και στις δύο περιπτώσεις η συμπεριφορά αυτή είναι ισοδύναμη με την επιθετικότητα, ως δύο όψεις ενός νομίσματος. Βιολογικά εμπλέκεται η σεροτονίνη, ο μετωπιαίος λοβός, αλλά και άλλοι εγκεφαλικοί σχηματισμοί όπως ο ιππόκαμπος, αλλά όλη η έρευνα είναι ακόμα στα σπάργανα και γι’ αυτό δεν μπορεί εύκολα να απαντήσει ο ψυχίατρος και κυρίως να προβλέψει ποιος ασθενής θα εκδηλώσει ή όχι αυτοκτονική συμπεριφορά.
    Ψυχολογικά η αυτοκτονικότητα συνοψίζεται σε ένα ευφυές ερώτημα που πρωτοάκουσα από τον καθηγητή Σακελλαρόπουλο σε μια συνεδρία του: «Ποιόν θέλεις πραγματικά να σκοτώσεις;» ήταν η ερώτηση στον ασθενή, μετά την δήλωση του τελευταίου ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Υπάρχουν πάρα πολλές προσεγγίσεις που οι περισσότερες συγκλίνουν στην «ενδοβεβλημένη επιθετικότητα» δηλαδή η επιθετικότητα που δεν μπορεί ο ασθενής να εξωτερικεύσει, αυτή ενδοβάλλεται γίνεται κατάθλιψη και ίσως αυτοκτονική συμπεριφορά.
    Η αυτοκτονικότητα δεν είναι ίδιον μόνο της Κατάθλιψης. Και οι σχιζοφρενείς έχουν υψηλά ποσοστά αυτοκτονικότητας και μάλιστα συνήθως οι απόπειρες τους είναι πιο συχνά επιτυχείς.
    Κοινωνιολογικά το ζήτημα έχει απασχολήσει πάρα πολλούς. Το stress και μάλιστα σε επίπεδο Κοινωνίας, προάγει τέτοιες συμπεριφορές (π.χ. Οικονομικές Κρίσεις), αλλά και άλλες «έκνομες» καταστάσεις (εγκληματικότητα, άρση κοινωνικών και προσωπικών αναστολών με αποτέλεσμα παραπτωματικές συμπεριφορές κλπ). Η αυτοκτονικότητα όμως δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των ανθρώπων, για παράδειγμα οι γέροντες ελέφαντες αφήνουν τον εαυτό τους να πεθάνει από ασιτία σε περιόδους ξηρασίας, για να αυξηθεί η μερίδα φαγητού των νεότερων της αγέλης, αλλά αυτό έχει να κάνει με το ένστικτο της διατήρησης του είδους, που στην συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται ισχυρότερο του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης.
    Νομικά η προάσπιση της ζωής, είναι υποχρέωση του ευνομούμενου Κράτους και των λειτουργών του (μεταξύ αυτών η Αστυνομία, οι δικαστική εξουσία κλπ). Οι ιατροί έχουν νομικά υποχρέωση να διαφυλάττουν την ζωή, ακόμα και σε περιπτώσεις αυτοκτονικότητας. Μεταξύ των ψυχιάτρων έχουν προκύψει πολλές φορές ηθικά ζητήματα για το αν θα πρέπει η αυτοκτονική συμπεριφορά να καταγγέλλεται στα αρμόδια όργανα για λήψη ανάλογων μέτρων, ή θα πρέπει να διαφυλάσσεται το ιατρικό απόρρητο και η ψυχοθεραπευτική σχέση. Το ίδιο ερώτημα έχει προκύψει και για άλλες πτυχές της ψυχοπαθολογίας, που είναι όμως νομικά και ηθικά κολάσιμες (π.χ. παιδοφιλία).
    Δεν θα ασχοληθώ προς το παρόν με την φιλοσοφική και πολιτική διάσταση του προβλήματος, με το «δικαίωμα» κάποιου να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο για την ύπαρξή του, ή για κάποιους που θα θελήσουν να υιοθετήσουν «αυτοκαταστροφική» συμπεριφορά, για να πετύχουν πολιτικά οφέλη (π.χ. Γκάντι και οι συχνές απεργίες πείνας του, για ενίσχυση του αγώνα του ενάντια στους Άγγλους). Σε κάποιο επόμενο σχόλιο!..
    Επίσης έχω αφήσει αναπάντητα κάποιο μέρος των σχολίων σου, αλλά και πάλι επιφυλάσσομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δραματική αύξηση σημειώνουν οι αυτοκτονίες στη χώρα μας από τη στιγμή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, με το ποσοστό αύξησης να αγγίζει ακόμα και το 40%! Την ίδια στιγμή, στο ναδίρ φαίνεται πως βρίσκεται η ψυχολογία των Ελλήνων, καθώς σύμφωνα με έρευνα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, το 25% του πληθυσμού παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης. Μάλιστα η κρίση πρέπει να σημειώσουμε, ότι βιώνεται πιο επώδυνα, από τους άνδρες μεταξύ 35-55 ετών.
    Ραγδαία αύξηση σημειώνουν τα ποσοστά αυτοκτονιών στην Ευρώπη ύστερα από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, με την χώρα μας να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, με τις αυτοκτονίες να σημειώνουν αύξηση κατά 17%!. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας έρευνας που πραγματοποιήθηκε στην Ε.Ε., η χρηματοπιστωτική ύφεση επέφερε μεγάλα ποσοστά ανεργίας καθώς και συρρίκνωση των εισοδημάτων, οδηγώντας τους πολίτες στην πλήρη απόγνωση. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο πως αμέσως μετά την Ελλάδα, δεύτερη στη λίστα των χωρών της Ε.Ε. με τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών έρχεται η Ιρλανδία (13%). Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή η μεγαλύτερη αύξηση σημειώθηκε στις χώρες που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα ύφεσης, είναι σύμφωνα με τους ερευνητές και τους κοινωνιολόγους που επεξεργάστηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας, η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι η οικονομική κρίση οδηγεί τους ανθρώπους σε ακραίες αντιδράσεις όπως αυτή της αυτοκτονίας. Μάλιστα, οι ερευνητές κάνουν λόγω για μια ισχυρή ανθρώπινη κρίση, με απρόβλεπτες συνέπειες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονιών στα νέα μέλη της Ε.Ε. που συμμετείχαν στην έρευνα, όπως η Ουγγαρία και η Λιθουανία, ήταν μικρότερη του 1%. Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος αύξησης στα ποσοστά των παλαιότερων κρατών - μελών της Ε.Ε. ήταν 7%.
    Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε είναι ότι το κύριο «όπλο», ενάντια στην κατάθλιψη είναι η απενοχοποίηση. Δυστυχώς όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων, αυτό που γίνεται είναι να προσπαθούν να ρίξουν το μπαλάκι των ευθυνών και των ενοχών ο ένας στον άλλον. Η κατάστασή μας μοιάζει με πόλεμο. Αν γκρεμιστεί και χαθεί το σπίτι σου, δεν φέρεις ευθύνη για την βόμβα που έπεσε. Ίσα ίσα που πρέπει να είσαι χαρούμενος που διασώθηκε η οικογένεια. Σήμερα έτσι πρέπει να βλέπουμε την κατάσταση και αυτό οφείλουμε να το επικοινωνούμε. Αν το κάνουμε αυτό σωστά, τότε δεν θα έχουμε πια καταθλίψεις. Γιατί μη ξεχνάμε ότι στον πόλεμο δεν υπάρχει κατάθλιψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ένα ενδιαφέρον άρθρο του συναδέλφου Θανάση Δρίτσα.
    Τα απολύτως ιδιωτικοποιημένα μοντέλα υγείας δεν μειώνουν το κόστος.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_28/08/2011_454109

    Ιδανική ιατρική και οικονομική κρίση
    Του Θανάση Δρίτσα*

    Ιδανική ιατρική είναι εκείνη η οποία υπακούει στον πανάρχαιο κώδικα ηθικής, δηλαδή προσφέρει την κατάλληλη θεραπεία στον συγκεκριμένο ασθενή χωρίς να παρεμποδίζεται από ερωτήματα που αφορούν το κόστος διάγνωσης και θεραπείας. Ομως, μέσα σε μια οικονομική κρίση το ερώτημα του κόστους των ιατρικών πράξεων σε σχέση με την πραγματική ωφέλεια του ασθενούς απασχολεί όχι μόνο τα οικονομικά επιτελεία της υγείας αλλά τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία, τις ιδιωτικές ασφάλειες, τους γιατρούς και κυρίως τον ασθενή που πληρώνει από την τσέπη του.

    Η παγκόσμια οικονομική κρίση φαίνεται ότι έχει γονατίσει σήμερα ακόμη και τις ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούν ένα από τα πλέον σπάταλα έθνη σε δαπάνες υγείας. Ερωτήματα κόστους ιατρικών πράξεων, λόγω της πλήρους ιδιωτικής ασφαλιστικής κάλυψης της πλειοψηφίας των Αμερικανών πολιτών, σπάνια απασχολούσαν μέχρι σήμερα τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Το εξής ακραίο σενάριο έχει μάλιστα συμβεί στις ΗΠΑ: προσέρχεται κάποιος ασθενής στα επείγοντα περιστατικά σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης με πρησμένους αστραγάλους λόγω διαστρέμματος και υποβάλλεται απευθείας σε μαγνητική τομογραφία (αντί για έναν επίδεσμο, ένα αναλγητικό χαπάκι, συμβουλές για ανάπαυση με το πόδι ψηλά και ίσως μιαν ακτινογραφία που θα ελάμβανε στο ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο). Η ασφαλιστική κάλυψη χωρίς όρια έχει οδηγήσει στο να γίνονται π.χ. τρεις φορές περισσότερες μαγνητικές τομογραφίες στις ΗΠΑ σε σχέση με τον Καναδά όπου η περίθαλψη έχει χαρακτήρα δημόσιου συστήματος υγείας. Και ενώ οι ΗΠΑ σπαταλούν πολλά χρήματα στην υγεία, όμως δεν φαίνεται να έχουν τόσο καλή συνολική υγεία ως έθνος, μάλιστα σύμφωνα με τις επιστημονικές εργασίες του κοινωνικού επιδημιολόγου Richard Wilkinson οι δείκτες θνητότητας και νοσηρότητας (σωματικής και ψυχικής υγείας) στις ΗΠΑ είναι πολύ χειρότεροι σε σχέση με χώρες που διαθέτουν ένα δημόσιο σύστημα υπηρεσιών υγείας (π.χ., Σκανδιναβικές χώρες, Καναδάς, Ιαπωνία, Μ. Βρετανία).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι στις ΗΠΑ έχει αρχίσει πρόσφατα μια γόνιμη δημόσια συζήτηση σχετικά με τη σχέση κόστους-ωφέλειας στον τομέα των ιατρικών πράξεων. Μάλιστα, εξαιρετικά ενδεικτικό της αλλαγής του κλίματος είναι ότι ο καθηγητής Victor Fuchs από το Πανεπιστήμιο Stanford σχολιάζει στις 18 Αυγούστου 2011 στο επιστημονικό περιοδικό New England Journal of Medicine (το ευαγγέλιο των σκεπτόμενων κλινικών γιατρών) το ζήτημα της φροντίδας των ασθενών σε σχέση με το κόστος.

    Στο άρθρο του με τίτλο «Το δίλημμα του γιατρού: Ποια είναι η ιδανική φροντίδα», ο Fuchs θεωρεί π.χ. ότι αρκετές νεώτερες απεικονιστικές μέθοδοι (όπως π.χ. η μαγνητική τομογραφία) δεν έχουν αξιολογηθεί αντικειμενικά όσον αφορά την πραγματική βοήθεια που προσφέρουν σε σχέση με το υπέρμετρο κόστος τους και εννοεί ότι η ιατροβιολογική αγορά ρίχνει γρήγορα στο παιχνίδι την ακριβή τεχνολογία χωρίς να έχει εκτιμηθεί επαρκώς η κλινική και προγνωστική ωφέλεια σε σχέση με φθηνότερες μεθόδους. Είναι δεδομένο ότι προηγείται η φροντίδα του ασθενούς ως ηθική προτεραιότητα, είναι όμως πάντα το ακριβότερο οπωσδήποτε και καλύτερο για τον ασθενή; Το γεγονός ότι οι γιατροί λόγω της άνευ ορίων ασφαλιστικής κάλυψης γράφουν με ευχέρεια τις πλέον δαπανηρές εξετάσεις, έχει οδηγήσει σε εκρηκτική αύξηση τις δαπάνες για την υγεία. O Fuchs πιστεύει ότι αν ίσως οι ασθενείς πλήρωναν περισσότερα από την τσέπη τους ή αν υπήρχε ένα δεδομένο ανώτατο ετήσιο όριο ασφαλιστικής δαπάνης κατά κεφαλήν, πέρα από το οποίο αναλαμβάνει η ασφαλιστική εταιρεία, οι γιατροί θα ήσαν αναγκασμένοι να αναθεωρήσουν την πάγια τακτική τους να συνταγογραφούν ακριβή τεχνολογία ή ακριβά φάρμακα.

    Η κοινή λογική υποδεικνύει (σε όσους την διαθέτουν) ότι η ακριβότερη ιατρική δεν είναι αναγκαία και η ιδανική για τον ασθενή, βέβαια οι βρετανική λαϊκή σοφία μάς λέει ότι «η κοινή λογική δεν είναι κάτι κοινό» (common sense is something not so common). Η ιατρική εκπαίδευση και οι ιατρικές σχολές έπρεπε αυτονόητα να έχουν ευαισθητοποιήσει τους μελλοντικούς γιατρούς και τα στελέχη της υγείας πάνω στη σχέση κόστους-ωφέλειας όσον αφορά τις ιατρικές πράξεις, αλλά ευτυχώς ό,τι δεν κατόρθωσαν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι το κατόρθωσε σήμερα η οικονομική κρίση.

    * Ο κ. Θανάσης Δρίτσας είναι καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συμφωνώ και εγώ για την αρτιότητα του άρθρου και την ταύτιση του με τα ελληνικά δεδομένα. Θα ήθελα όμως να προσθέσω στο άρθρο μια παράμετρο που ο συνάδελφος δεν εισάγει καθόλου – αυτήν της Ιατρικής Ευθύνης. Στην Αμερική (και οσονούπω στην Ελλάδα) είναι γνωστές οι διώξεις που υφίστανται οι γιατροί και πόσο αδίστακτοι είναι οι ενάγοντες και οι δικηγόροι τους ως προς την διερεύνηση ιατρικών λαθών και την διεκδίκηση υπέρογκων αποζημιώσεων. Η υπερπληθώρα λοιπόν των δαπανηρών εξετάσεων, ίσως καλύπτει κενά νομικής περισσότερο, παρά ιατρικής φύσης. Στην Ελλάδα μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχαν στην πράξη προβλήματα καταγγελιών mal practice. Η υπερπληθώρα των εξετάσεων (και η υπερβολική χρήση φαρμάκων θα προσέθετα), που τίναξε στον αέρα το Σύστημα Υγείας, οφείλεται στους εξής, κατά την γνώμη μου, λόγους.
    1. Μαύρες πρακτικές διασφάλισης πρόσθετου εισοδήματος, από μίζες που εισπράττονται με την κατευθυνόμενη συνταγογράφηση και εξετάσεις υψηλού κόστους, που δεν είναι απαραίτητες.
    2. Έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων περί Οικονομικών Υγείας (ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο, θα ήταν απαραίτητο).
    3. Ο ιατρός καλύπτει την πραγματική ή φανταστική του ανεπάρκεια ως διαγνώστης (και ως θεραπευτής όταν μιλάμε για υπερσυνταγογράφηση). Αυτό ίσως είναι και το πιο σοβαρό πρόβλημα.
    4. Αντίθετα με το 3, επίδειξη γνώσεων στους ασθενείς, που εύκολα θαμπώνονται από τα «σεντόνια» εξετάσεων και φαρμάκων, θεωρώντας ότι είναι σε καλό δρόμο για την επίτευξη υγείας, ένεκα του συγκεκριμένου «παντογνώστη» και «προσεκτικού» ιατρού τους.
    Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Πολύτιμα χρήματα χάνονται, προμηθευτές και μιζαδόροι πλουτίζουν, η ουσιαστική θεραπεία του ασθενούς είναι ένα μικρό κομμάτι της σπατάλης που γίνεται.
    Σπούδασα σε ένα Κράτος, που οι χειρουργικές βελόνες επαναχρησιμοποιούντο (ξέρετε, αν τις προλάβατε, αυτές με το ιδικό σύστημα εισαγωγής της κλωστής), και καθημερινά εργαλεία (π.χ. κολποδιαστολείς, ακόμα και βελόνες συριγγών) γέμιζαν στο τέλος της ημέρας τους κλιβάνους. Την δεκαετία του ’80 τα υλικά μιας χρήσης άρχιζαν να εμφανίζονται στην αγορά, με ελάχιστο κόστος μονάδας, που η ευτελής τους αξία τα έκανε πολύ δημοφιλή μεν, αλλά αναρωτηθείτε πιο είναι το συνολικό κόστος για τα Συστήματα Υγείας; Φυσικά δεν προτείνω επιστροφή στα παλιά, αλλά εξορθολογισμός και εξοικονόμηση χρημάτων μπορεί να υπάρξει, όχι για να πληρωθούν οι τόκοι των Δανείων, αλλά για να χρησιμοποιηθούν για την βελτίωση των παροχών υγείας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λαμβάνω πολλά mails αυτές τις ημέρες. Σας κοιοποιώ ένα ακόμη.

    14/10/2011
    Howard Waitzkin: Ένα δημόσιο σύστημα υγείας είναι πλέον όχι μόνο αναγκαίο αλλά και εφικτό(ΑlterThes)

    Πως αναπτύχθηκαν τα πρώτα συστήματα υγείας και ποια η σχέση της δημόσιας υγείας με την ανάπτυξη της «αυτοκρατορίας»; Μπορεί να υπάρξει ένα εναλλακτικό μοντέλο υγείας το οποίο να επιτρέπει την καθολική πρόσβαση στην περίθαλψη; Στα ερωτήματα αυτά προσπάθησε να δώσει μια απάντηση ο Howard Waitzkin καθηγητής Οικογενειακής και Κοινοτικής Ιατρικής και Παθολογίας στο New Mexico στην ομιλία του στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων του ΑΠΘ πριν από λίγες μέρες. Με την έννοια της «αυτοκρατορίας» ο Waitkin αναφέρεται συνολικά στο κυρίαρχο σύστημα καπιταλιστικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας που αντιλαμβάνεται την υγεία όπως και τα υπόλοιπα δημόσια αγαθά ως εμπορεύματα προς πώληση.
    Ο Waitzkin τόνισε ότι ιδιαίτερα με την κρίση του χρέους σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής όπως την Αργεντινή και την επιβολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου η οικονομική και κοινωνική ανισότητα διευρύνθηκε δραματικά. Τομείς της δημόσιας υγείας ιδιωτικοποιήθηκαν και η πρόσβαση στην περίθαλψη για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες κατέστη αδύνατη.
    Στην Αργεντινή όμως ένα ολόκληρο κίνημα ανθρώπων αντιστάθηκε στις περικοπές που επέβαλε το ΔΝΤ και απαίτησε με μαζικές διαδηλώσεις το τέλος των ιδιωτικοποιήσεων. Παράλληλα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης σε νοσοκομεία εργοστάσια και κλινικές από τους ίδιους τους εργαζόμενους έφεραν γρήγορα πολύ θετικά αποτελέσματα τόσο στο οικονομικό όσο και στο κοινωνικό επίπεδο.
    Ο Waitzkin αναφέρθηκε σε μια σειρά αγώνων που δόθηκαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής που κατά τη γνώμη του δείχνουν ότι το τέλος της «αυτοκρατορίας» είναι ορατό καθώς όπως είπε «βιώνουμε μια εποχή που η βασική αρχή του δικαιωμάτος στην υγειονομική περίθαλψη, στο καθαρό νερό αλλά και το αίτημα για κατάργηση των ανισοτήτων και των κοινωνικών παραγόντων που δημιουργούν τις ασθένειες και τους πρόωρους θανάτους είναι πλέον παραπάνω από αποδεκτά». Ακόμα και στην καρδιά της «αυτοκρατορίας», δηλαδή στις ΗΠΑ, οι φωνές για ένα εθνικό σύστημα υγείας, που θα προσφέρει καθολική πρόσβαση των ανθρώπων στην υγεία,αυξάνονται ολοένα και περισσότερο. Έτσι μια διαφορετική κοινωνική διαχείριση της υγείας είναι πλέον, κατά τη γνώμη του εφικτή, καθώς έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλοι ανταγωνιστικοί πολιτικοί χώροι στους οποίους πραγματοποιείται η απομυθοποίηση των ιδεολογημάτων του νεοφιλελευθερισμού και της «αυτοκρατορίας». Όπως υπογράμμισε, «καθώς η εποχή της αυτοκρατορίας τελειώνει, μόνο ο δρόμος του κοινωνικού ακτιβισμού μπορεί να πετύχει τον θεμελιώδη μας στόχο για ένα πραγματικά κοινωνικό και δημόσιο σύστημα υγείας».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πως ιδρύθηκαν τα πρώτα συστήματα υγείας
    Ο Waitzkin για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό έκανε μια αναδρομή στην ανάπτυξη των πρώτων συστημάτων υγείας. Όπως είπε, τα πρώτα συστήματα υγείας αναπτύχθηκαν τόσο μέσα από φιλανθρωπικά ιδρύματα όσο και μέσω εμπορικών συμφωνιών αλλά και σε άμεση σύνδεση με την ανάπτυξη του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα.
    Σκοπός των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ήταν η βελτίωση του προφίλ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στην κοινή γνώμη αλλά και η προώθηση της ιδέας ότι η ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας δεν είναι ασυμβίβαστη με την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Η σύνδεση μάλιστα θρησκευτικής πίστης και ιδιωτικής αγοράς εξυπηρέτησε αρκετά τον σκοπό αυτό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το βιβλίο του Andrew Carnegie που εκδόθηκε το 1901 με τίτλο το «Ευαγγέλιο του Πλούτου» στο οποίο γινόταν ιδιαίτερη αναφορά στο πως αν ένας επιχειρηματίας συμβάλει έξυπνα στην αντιμετώπιση των κοινωνικών αναγκών αντί να σπαταλάει τον πλούτο του, θα μπορεί να εξασφαλίσει την προσωπική του ένταξη στον παράδεισο και στον λόγο του θεού.
    Ο Ροκφέλερ, μάλιστα, ήταν από τους πρώτους επιχειρηματίες που ξεκίνησε στις αρχές του αιώνα καμπάνιες για την αντιμετώπιση μολυσματικών ασθενειών όπως η μαλάρια, ο κίτρινος πυρετός κ.α. Ο Ροκφέλερ είχε διαπιστώσει ότι οι ασθένειες αυτές μειώνουν την παραγωγικότητα των εργατών και ότι περιοχές όπου αναπτύσσονται ενδημικά είδη λοιμώξεων δεν είναι ελκυστικές για επενδύσεις και για το άνοιγμα νέων αγορών.
    Έτσι η κίνηση του Ροκφέλερ δεν στόχευε σε τίποτα άλλο από το να καθίσταται δυνατή η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, έτσι ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν καλύτερα οι κεφαλαιοκράτες της εποχής. Για αυτό το λόγο, τα φιλανθρωπικά ιατρικά ιδρύματα δεν προχώρησαν στον σχεδιασμό ενός οριζόντιου προγράμματος γενικής οπτικής των συστημάτων υγείας αλλά έκαναν μια στοχευμένη προσπάθεια να καταπολεμηθούν ασθένειες που έπλητταν περισσότερο τους φτωχούς εργαζόμενους. Έτσι ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάπτυξη εμβολίων, οι λεγόμενες «μαγικές ενέσεις» και όχι σε πρωτοβουλίες για την δημόσια υγεία και την βελτίωση των οικονομικών και υγειονομικών συνθηκών των λαϊκών στρωμάτων.

    «Υγεία για όλους»;
    Μετά την κατάρρευση της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς η οποία οδήγησε στην ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ορίστηκαν περιορισμοί και ελευθερίες οι οποίες έγιναν για να εξυπηρετηθούν κάποιες εθνικές οικονομίες και το κεφάλαιο. Η προοπτική των συμφωνιών επηρέασε και το ζήτημα της δημόσιας υγείας καθώς εφαρμόστηκαν μέθοδοι προστασίας των προϊόντων όπως η ορμονική θεραπεία του μοσχαρίσιου κρέατος κ.α αλλά και η καταπολέμηση ασθενειών που θα μπορούσαν να βλάψουν το εμπόριο. Απότοκο αυτής της προσπάθειας από την πλευρά των κυβερνήσεων ήταν και η διακήρυξη της Alma Ata που εγκρίθηκε κατά τη Διεθνή Διάσκεψη για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στο Καζακστάν το 1978. Εκεί εκφράστηκε από όλες τις κυβερνήσεις και τους εργαζόμενους στην υγεία η επείγουσα ανάγκη για προστασία της υγείας όλων των ανθρώπων του κόσμου. Ήταν η πρώτη διεθνής δήλωση που υπογράμμιζε τη σημασία της πρωτοβάθμιας υγείας και η οποία έγινε αποδεκτή από τις χώρες μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με μότο το «Υγεία για όλους».
    Μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του `90 το πισωγύρισμα σε σχέση με το αίτημα «υγεία για όλους» ήταν μεγάλο, καθώς νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόστηκαν σε όλον τον κόσμο προώθησαν τη ιδιωτικοποίηση των συστημάτων υγείας και την συνεπαγόμενο αποκλεισμό των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αγώνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγείας
    Τότε ξεκινούν και οι πρώτοι αγώνες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την ιδιωτικοποίηση της υγείας αλλά και η προσπάθεια για την δημιουργία εναλλακτικών συστημάτων που διαφοροποιούνται από το μοντέλο της «αυτοκρατορίας» Οι αγώνες αυτοί έβαζαν το αίτημα για την δημόσια υγεία σε ένα συνολικό πλαίσιο αλλαγής της κυρίαρχης πολιτικής και σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματά τους αποτυπώθηκαν και στο επίπεδο της εξουσίας. Για παράδειγμα στο Ελ Σαλβαδόρ ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, το οποίο ως κυρίαρχο αίτημα είχε την ύπαρξη ενός ισχυρού δημόσιου τομέα στην υγεία και την πρόσβαση όλων στις αντίστοιχες υπηρεσίες. Το αποτέλεσμα του αγώνα αποτυπώθηκε και σε κυβερνητικό επίπεδο με την εκλογή του Mauricio Funes (FMLN) Παρόμοιοι αγώνες δόθηκαν και στην Βολιβία για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού και την απαίτηση για «καθαρό νερό», ζητήματα τα οποία συνδέονταν άμεσα με την δημόσια υγεία. .Ο «πόλεμος του νερού» στην Cochabamba, οδήγησε στην εκλογή του Έβο Μοράλες. Αντίστοιχα στον Μεξικό το όραμα για δημόσια υγεία και κοινωνική ιατρική κερδίζει την ίδια περίοδο έδαφος με αποτέλεσμα την σημαντική επέκταση των δημόσιων υπηρεσιών.
    Προσπάθειες για την ίδρυση εθνικού συστήματος υγείας, σύμφωνα με το Waitzkin έγιναν και στην «καρδιά της αυτοκρατορίας». Στις Η.Π.Α η καμπάνια του Ομπάμα «Patient Protection and Affordable Care Act» (PPACA)–«Δράση για την προστασία των ασθενών και πρόσβαση στην υγεία» τασσόταν υπέρ της ενίσχυσης του ιδιωτικού ασφαλιστικού κλάδου και την ενίσχυση από πλευράς του δημοσίου της βιομηχανίας για την περίθαλψη των ανασφάλιστων ανθρώπων.
    Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι στην προεκλογική του καμπάνια ο Ομπάμα χρηματοδοτήθηκε τρεις φορές περισσότερο από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες απ`όσο ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Τζόν ΜκΚαίν.
    Το PPACA ψηφίστηκε από την Γερουσία στις 24 Δεκεμβρίου του 2009 με την ψήφο των δημοκρατών και δύο ανεξάρτητων και στη υπεγράφη ως νόμος από τον πρόεδρος Ομπάμα στις 23 Μαρτίου του 2010. Η πλειοψηφία των κρατών όμως, πολλές οργανώσεις και μεμονωμένα άτομα έχουν καταθέσει προσφυγές που αμφισβητούν την συνταγματικότητά του.
    PPACA vs Medicare for all
    Όπως εξήγησε ο Waitzkin το PPACA ακολουθεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ευνοείται από τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις ασφαλιστικές εταιρείες. Βασίζεται στην ατομική χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και ασφάλειας και ενισχύει την πρόσβαση των επιχειρήσεων στον δημόσιο τομέα της υγείας. Επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο, οι ισχυρισμοί των υποστηρικτών του προγράμματος αυτού, ότι η βελτίωση της ποιότητας της φροντίδας με βάση την αρχή του ανταγωνισμού των επιχειρήσεων καθίστανται αναπόδεικτοι.
    Συν τοις άλλοις, το PPACA εντάσσεται ξεκάθαρα στην νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που αντιμετωπίζει την υγεία ως ένα εμπόρευμα το οποίο μπορεί να πουλιέται στην αγορά και όχι ως ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο πρέπει η κυβέρνηση να εγγυάται στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης.
    Το αίτημα για δημόσια υγεία έξω από το νεοφιλελεύθερο σύστημα το εξέφρασαν οι «Γιατροί για ένα εθνικό πρόγραμμα υγείας» με το μότο το «Περίθαλψη για όλους(«Medicare for all»). Το «Medicare for all» ζητά την καθολική πρόσβαση των ανθρώπων στην υγεία με δραστική μείωση των διοικητικών εξόδων και βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στο κίνημα της κατάληψης της Γουαλ Στρητ, στις διαδηλώσεις στην Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον αποδεικνύοντας ότι τα πρώτα πλήγματα στην «καρδιά του κτήνους» έχουν ήδη επέλθει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ καλή ιστορική αναδρομή.
    Το σύνθημα μου είναι απλοϊκό, αλλά βαθιά ριζωμένο μέσα μου: Υγεία, Παιδεία, Δικαίωμα στην Εργασία, Πρόνοια και Ασφάλεια οφείλουν να είναι Κοινωνικά Αγαθά σε μια σύγχρονη Δημοκρατία. Κατ' εμέ δεν εννοείται Δημοκρατία χωρίς αυτές τις συνισταμένες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Και που είσαι ακόμα Ελένη. Δυστυχώς όλες οι στατιστικές είναι αποκαρδιωτικές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. "Η ψυχολογική διαχείριση της (νέο) φτώχειας"

    http://www.express.gr/news/ygeia/540529oz_20111125540529.php3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κράτησαν ως ενέχυρο κινητά τηλέφωνα για εξέταση σε νοσοκομείο.

    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=436757&cid=4

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ευαγγελισμός: Αύξηση 92% των ασθενών στην ψυχιατρική πτέρυγα, τα τελευταία 3 χρόνια.

    http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=57822

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. http://tvxs.gr/webtv/dialekseis/s-stylianidis-oikonomiki-krisi-kai-psyxiki-ygeia-ego-kai-emeis?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook&utm_campaign=%CF%84v+%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ΟΜΙΛΙΑ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗ Σ' ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ

    Όταν σε σένα ερχόμαστε
    Παραμερίζεις τα κουρέλια μας
    Και ακροάσαι κάθε σπιθαμή απ' το γυμνό κορμί μας.
    Όσο για την αιτία της αρρώστιας μας
    Μια ματιά να 'χες ρίξει στα κουρέλια μας
    Θα σου 'λεγε περισσότερα. Είναι η ίδια αιτία που φθείρει
    Το κορμί μας και τα ρούχα μας.
    Ο πόνος που έχουμε στον ώμο μας προέρχεται
    Προέρχεται λες από την υγρασία, απ' αυτήν όμως
    Προέρχεται και η κηλίδα στον τοίχο του σπιτιού μας.
    Πες μας λοιπόν από πού προέρχεται η υγρασία;
    Πάρα πολύ δουλειά και πολύ λίγο φαγητό.
    Αδύναμους μας κάνουν και μας αρρωσταίνουν.
    Η συνταγή σου λέει:
    Πρέπει να πάρετε βάρος.
    Μπορείς και στα βούρλα να πεις
    Ότι δεν πρέπει να βρέχονται.

    Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938
    Από τη συλλογή Ποιήματα του Σβέντμποργκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή